Encyklopedia „Epistema”

Psychologia kultury

Psychologia kultury jest to dziedzina psychologicznych badań nad jednostką, zajmująca się związkami psychologii i kultury. Przedmiotem jej badań jest człowiek jako jednostka i zbiorowość (rodzina, grupa społeczna, naród, pokolenie) w relacji do tworzonej i przeżywanej kultury.

Psychologia kultury bada indywidualny jak i zbiorowy aspekt aktywności człowieka. Bierze pod uwagę przyrodnicze i humanistyczne rozumienie istoty ludzkiej, uwzględniając jej złożoność – od poziomu biologicznego, przez psychologiczny (potrzeby, aspiracje) i społeczny (obyczaje, normy grupowe), aż do poziomu transkulturowego (wierzenia, mity, rytuały).

Psychologia kultury zakłada istnienie tradycji kulturowej (niejako determinującej postępowanie człowieka), ale również zdolności kreacyjnych i adaptacyjnych ludzkiej psychiki. Oznacza to, że treści kulturowe są obecne we wszystkich doświadczeniach kształtujących człowieka, przy czym jednostka poprzez swe twórcze zdolności może współtworzyć kulturę. W związku z tym, istotne procesy zachodzące w kulturze znajdują swoje odbicie w złożonym rozwoju osobowości człowieka i jego szeroko rozumianej twórczości.

Jednymi z ważniejszych terminów związanych z psychologią kultury są doświadczenia graniczne i transkulturowe.

Katarzyna Staniuk

Wybrana literatura przedmiotu:

Dudek Z., Pankalla A., Psychologia kultury, Warszawa 2005.

Kozielecki J., Transgresja i kultura, Warszawa 1997.

Nowicka E., Świat człowieka- świat kultury, Warszawa 2000.

——————————————————————————————–
Materiał udostępniany na zasadach licencji
Creative Commons 2.5 Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne
——————————————————————————————–