Etnolog, antropolog społeczny. główny przedstawiciel funkcjonalizmu w antropologii społecznej.
ŻYCIE I TWÓRCZOŚĆ
Bronisław Malinowski urodził się w Krakowie 7 kwietnia 1884. Jego rodzicami byli Lucjan Malinowski – profesor filologii słowiańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego i Józefy z Łąckich. W swoim życiu wielokrotnie podkreślał szlacheckie pochodzenie, co było nader istotne na gruncie antropologów angielskich [B. Olszewska-Dyoniziak, 1996, s.13-15].

Radio to jedno z najpopularniejszych mediów. Odbiornik radiowy jest praktyczne w każdym domu, każdy ma także swoją ulubioną stację, której może słuchać o każdej porze dnia, a nawet nocy. Przenośne odtwarzacze muzyki dają możliwość słuchania radia praktycznie w każdym miejscu.

Obserwując niektóre działania reklamowe można dojść do wniosku, że na lęku, strachu czy wzbudzaniu uczuć można najlepiej zarobić. To bardzo dobrze ukazuje, jak wielką rolę odgrywa psychologia w tworzeniu się reklamy. Reklama wytwarza w naszym umyśle specyficzny obraz świata, bardzo urodziwego i kolorowego. Staje się  on swoistym pragnieniem wielu konsumentów, którzy chcą w pewien sposób upodobnić się do reklamowanych modeli mając w domu podobny telewizor, czy używając podobnych kosmetyków. Tak właśnie działa reklama.

W przeciwieństwie do wielu wybitnych pisarzy pozytywizmu, życie Prusa (właściwe nazwisko Aleksander Głowacki), nie jest dobrze znane badaczom pisarstwa twórcy „Lalki”.
Jak zaznacza Janina Kulczycka – Saloni[1]: „Wiele w nim luk i spraw nie wyjaśnionych; legenda tak chętnie oplatająca postacie znakomitych ludzi, dla niego była łaskawa, a może on sam przekazał potomnym tylko „zewnętrzne, niejako pozorne” cechy swojej bogatej, fascynującej osobowości.”

Zjawiska parademoniczne – strachy i zjawy

Na wstępie zaznaczyć należy, iż dziedzina zjawisk parademonicznych „wykracza wprawdzie poza tradycyjne pojęcie istot demonicznych, jednakże znajduje się w relacjach pewnego z nimi pokrewieństwa”[1]. Wierzenia te – zdaniem Bohdana Baranowskiego „najczęściej dotyczyły pewnych zjawisk bliżej nieokreślonych, ale wywołujących przerażenie”.[2] Do grupy owych zjawisk zaliczyć można – za Leonardem Pełką – bezpostaciowe strachy i zjawy (mary, widma).

Wilkołak – kulturowy obraz na tle historii
Motyw wilkołactwa, zwanego inaczej likantropią znany jest w różnych kulturach już od starożytności. Wilkołactwo można określić za Leszkiem Słupeckim jako „wiarę w możliwość metamorfozy człowieka w wilka i zbudowany wokół niej system mitów, obrzędów i rytów magicznych”.[1]

Środki masowego komunikowania, a szczególnie telewizja, są jedną z centralnych instytucji społecznych, odgrywających ważną – a niekiedy kluczową – rolę we wszystkich niemal dziedzinach życia jednostki i społeczeństwa. „Kontakt  z nimi zajmuje trzecią, a czasami nawet i drugą pozycję w budżecie czasu jednostki.”[1] W każdym państwie rozbudowany system telewizji stanowi potężną instytucję społeczną, która wywiera wpływ na świadomość zachowania większości społeczeństwa, a także na działanie innych instytucji społecznych. Zatem telewizja odgrywa znacząca rolę we współczesnym świecie i codziennym bytowaniu człowieka.

Komunikacja (komunikowanie, komunikowanie się), etymologicznie wywodzi się od łacińskiego terminu communicare[1]. „Jednak jako współcześnie używany termin komunikowanie jest kalką językową z języka angielskiego (communication).”[2] Pomimo, iż obecnie jest powszechnie znany i używany w różnych językach, nie zawsze jest jednoznaczny i właściwie rozumiany. Typowe określenia to: komunikacja jako transmisja, jako rozumienie, oddziaływanie, jako łączenie, jako interakcja, wymiana oraz jako składnik procesu społecznego[3].

Gest jako rodzaj komunikacji niewerbalnej
Gesty i inne ruch ciała towarzyszą niemal każdej rozmowie. Gdy mówimy, bardzo często pomagamy sobie „kreśląc” rękoma w powietrzu różne kształty, kiwamy głową, podrapujemy się za uchem, uderzamy się w piersi, zaciskamy pięści, grozimy palcem itp. Każdy z tych gestów ma swoje znaczenie. Stanowią one w ten sposób nieodłączny element procesu komunikowania się oraz ważne dopełnienie komunikacji werbalnej. Mogą one również stanowić sygnały o naszym samopoczuciu lub stanie emocjonalnym. Są one częścią planu wypowiedzi, i kodują te aspekty myśli, które pominięto w słowach. Ziewając – sygnalizujemy …

Pojecie obrzędu jest zagadnieniem złożonym pod względem struktury, funkcji, znaczenia i dlatego jest trudny do jednoznacznego zdefiniowania.
Większość definicji słownikowych odnajdujemy już w Słowniku języka Polskiego Bogumiła S. Lindego, obok definicji obrzędu autor zestawia terminy: „Obrzęd, obrzędu, obrządek, ceremonia, zwyczaj”. Definiuje go następująco „ Wszystkie obrzędy, które się dzieją przy mszy”. [ B. S Linde. Lwów, 1860, s. 417 ] Podkreślony jest tu charakter liturgiczny w kontekście mszy świętej. Z podobnym znaczenia tego pojęcia, możemy się spotkać w Słowniku warszawskim. [ J. Karłowicz, A. Kryńskiego, W. Niedźwiedzkiego, Warszawa 1952, s. 512 …

Odnosząc się do klasyfikacji sacrum i profanum, Emil Durkheim klasyfikuje obrzędy w następujący sposób:

obrzędy negatywne (ascetyczne);
obrzędy pozytywne (naśladowcze);
obrzędy przebłagalne (zażegnujące). E. Durkheim, s.258, Warszawa 1990.]

Jest to jeden z głównych nurtów zachodniego feminizmu, związany z przekonaniem, iż ucisk kobiet nie jest efektem działań jednostek, lecz produktem społeczno-ekonomicznego systemu, w jakim ludzie żyją (red. J. Derek, Bielsko-Biała 2006, s. 468). Głosi on, iż kobiety są w państwie kapitalistycznym obywatelami drugiej kategorii, ponieważ eksploatacja ludzi pracy w tym systemie kładzie specyficzny nacisk na wyzysk kobiet. Dlatego też postuluje on zmianę nie tylko stosunków własności środków produkcji, ale też w ogóle wszystkich form społecznego doświadczenia. Wiąże się to z przekonaniem feministek socjalistycznych, iż opresja kobiet tkwi w całości …